Szukanie rozwiązań trudnych sytuacji wymaga jednego:
poszerzania świadomości i rozwoju.
Bo problemu, który powstał na danym poziomie myślenia,
nie rozwiążesz z tego samego poziomu.
Tyle teoria.
A praktyka?
Kiedy dostępne, racjonalne metody zawodzą,
człowiek zaczyna szukać… innych sposobów.
I tu robi się ciekawie.
Bo nagle pojawia się myśl:
„Może jest coś, co załatwi to za mnie?”
Jakaś metoda.
Jakiś ktoś.
Jakieś super urządzenie do „szybkiej transformacji”.
Cokolwiek, co zadziała:
natychmiast,
bezboleśnie,
bez konieczności grzebania w trudnych tematach.
Ja dokładnie w to weszłam.
Z pełnym zaangażowaniem.
Szukając drogi na skróty.
Latami.
Testując różne podejścia, łapiąc się nadziei, że „to już to”, że „tym razem się uda”, że w końcu znajdę sposób, który ominie cały ten niewygodny proces.
Bo przecież musi być łatwiej, prawda?
No więc…
nie było.
Bo wiesz, gdzie ta droga mnie zaprowadziła?
Do ściany.
Bez drzwi.
Bez skrótu.
Bez magicznego przejścia na drugą stronę.
I wtedy stało się coś, czego bardzo nie chciałam:
musiałam zawrócić.
I zacząć od nowa.
Krok po kroku.
Decyzja po decyzji.
Bez fajerwerków.
Bez cudownych rozwiązań.
I wtedy przyszły te moje „aha momenty”:
Nikt nie zrobi tego za mnie.
To, przed czym uciekam, nie znika — tylko czeka.
A rozwój zaczyna się dokładnie tam, gdzie kończą się skróty.
Dziś nadal jestem w drodze.
Takiej, która się… nie kończy.
Ale jest jedna ogromna zmiana:
nie szukam już dróg na skróty.
Bo wiem, że one prowadzą tylko w jedno miejsce.
Prosto w ścianę.
Szkoda.
Bo serio — kiedyś oddałabym za nie wszystko.